Ik ben altijd een groot sportfanaat geweest. Met de meeste sporten kwam ik goed mee en ik bleef zelden tot het laatst over om gekozen te worden. Atletiek vond ik op de basisschool erg leuk. Sprintjes trekken, ver springen en estafette. Ook hoog springen ging mij goed af. Ik kan mijn persoonlijk record niet herinneren, maar wel dat ik wilde dat die lat steeds een stukje hoger werd gelegd. Als ik het niet haalde, lag ik verkreukeld op de mat met de lat in mijn rug. En hoewel dit een beetje pijn deed, vroeg ik de gymleraar om de lat nogmaals zo hoog te plaatsen…
Als tiener vroeg ik mijzelf ook steeds om de lat hoger te leggen. Om een goede vriendin te zijn voor vrienden en mijn vriendje. Een goede dochter voor mijn ouders. Om goede cijfers te halen. De beste te zijn met dansen. Toen ik vijf jaar geleden ging werken moest ik een goede werknemer zijn en hoewel ik net begon vond ik dat ik al meer kennis in huis moest hebben. Drie jaar geleden ging ik samenwonen. We kregen een prachtig paleisje. En ik zou dat paleisje goed onderhouden. Als Assepoester poetste ik elke week de vellen van mijn huid. En als er iemand langs kwam, moest alles blinken. Zelfs als we een feestje gaven en de volgende ochtend alles een chaos zou zijn, dan poetste en poetste ik.
Afgelopen zomer ben ik getrouwd. Om mijzelf voor te bereiden als een goede vrouw, las ik het boek ‘Toewijding’ van Elisabeth Gilbert (het vervolg op ‘Eten, bidden en beminnen’). Een ware eyeopener! “Uit een recent onderzoek onder jonge Amerikaans vrouwen bleek dat waarnaar vrouwen tegenwoordig – meer dan wat ook – in een echtgenoot op zoek zijn is dat hij hen ‘inspireert’, wat naar alle maatstaven geen geringe eis is. Ter vergelijking: jonge vrouwen van dezelfde leeftijd die in de jaren twintig van de vorige eeuw werden ondervraagd, kozen eerder een partner op basis van eigenschappen als ‘fatsoenlijkheid’ en ‘eerlijkheid’ of zijn vermogen een gezin te onderhouden. Dat is niet meer genoeg. Nu willen we geïnspireerd worden door onze partner! Iedere dag! Zet ‘em op schat!”
Ik realiseerde me dat mijn man niet verantwoordelijk is voor alle aspecten van mijn vreugde en geluk. En ik ook niet voor de zijne. Met zulke hoge verwachtingen aan mijzelf als echtgenote vroeg ik veel te veel. En dat gold ook voor de taakomschrijving die ik mijzelf oplegde als vriendin, dochter, sporter, werknemer, huisvrouw, gastvrouw…
Door de lat hoog te leggen, daag ik mijzelf uit. Ik probeer mij te ontwikkelen en meer te bereiken. En als dat lukt, dan ben ik daar apetrots op. Maar het kost ook heel veel energie. Daarom probeer ik liever te zijn voor mijzelf. Te accepteren hoe ik ben. Mezelf niet knock-out te slaan in een gevecht tegen mezelf. Niet constant het hoge geluk na te streven. Want wat is nou precies gelukkig zijn? En wanneer weet je dat je gelukkig bent? Nee. Gewoon tevreden zijn.
Een gulle glimlach in de spiegel. Een lang en warm bad. Een schouderklopje voor mijzelf… Ik probeer mijn keuzes en acties niet te laten bepalen door de vreugde of het geluk van anderen. Ze moeten namelijk voor mijn eigen vreugde en geluk zorgen. En doordat ik keuzes maak en acties onderneem vanuit liefde – weliswaar voor mijzelf – geloof ik dat ik daarmee niemand te kort doe. Ik sta zelfverzekerder, gelukkiger en krachtiger op mijn instabiele naaldhakken. En daardoor kan ik lief zijn voor anderen. Relaties verbeteren en verdiepen, mij open en kwetsbaar opstellen en dingen niet persoonlijk opnemen. Ik ben er van overtuigd dat liefde aan jezelf geven een voorwaarde is om liefde te kunnen geven aan en ontvangen van anderen. Natuurlijk moet dit niet omslaan in egoïsme. Al betekent dat in niet-morele zin gewoon ‘zorgen voor het eigen welzijn’. En als ik dan toch weer eens verkreukeld op een mat lig met een hoogspringlat in mijn rug, dan realiseer ik mij dat dit nou niet bepaald een goed voorbeeld is van zorgen voor mijn eigen welzijn.
Klik hier om Hotspots Magazine door te bladeren!