Lang geleden dat ik een column heb geplaatst. Ik hoop dat je ze mist of je minstens
afvraagt of ik nog wel schrijf. Ja, ik schrijf nog! Maar voornamelijk in mijn hoofd en weinig op papier. Ik heb eerlijk gezegd – zelfs als beginnende schrijver –  last van een writer’s block.

Ik heb een drukke tijd achter de rug. Al vraag ik me regelmatig af of ik het echt achter de rug heb of dat ik er altijd een druk leven van maak. Hoogtepunt was het huwelijk van mijn broer en schoonzus waarbij ik ceremoniemeester was. Fieuwww… zelf trouwen is een stuk relaxter dan een huwelijk van een ander regelen. Maar de uren praten met het bruidspaar en hun zakelijke partners, de avonden brainstormen over leuke verrassingen en de dagen juiste versiering bij elkaar zoeken waren het meer dan waard!

Drukte en haast blokkeren de creativiteit. In ieder geval de mijne. Ik ga maar door en door. Sta onvoldoende stil bij het moment. Geniet niet na van wat er is geweest en droom nauwelijks over wat komen gaat. Ik duik gewoon in het volgende avontuur. Op zich niet verkeerd, maar het geeft mij onvoldoende inspiratie om te schrijven.

Op dit moment zit ik in de auto terug van een weekendje Berlijn met mijn schoonfamilie. Ik zit alleen met mijn man in de auto en we kletsen wat af. Over wat we hebben beleefd. Met tropische temperaturen op het terras, heftige indrukken over de Tweede Wereldoorlog bij de Holocaust en al fietsend langs oude en futuristische gebouwen en door een gigantisch en groen stadspark. We lachen er om dat we pas na een dag er achter kwamen dat de Brandenburger Tor helemaal niet die toren met de zilveren bol en rood-witte antenne is. Maar de stadspoort en Tor dus ‘poort’ betekent. We dromen over hoe wij later met onze kinderen erop uit gaan, op vakantie gaan.

We hebben drie kinderen. In ieder geval een jongen en een meisje. En dan nog een jongen óf een meisje. Dat maakt niet uit. Eigenlijk maakt het ons helemaal niet uit. Drie stoere jongens is ook leuk. “Of drie knappe meiden die het hun vader lastig maken met rijenlang verliefde jongens,” plaag ik mijn man. We gaan naar de camping in Italië. De auto is vol bepakt. Maar niet te veel speelgoed. “Zeker niet als het jongens zijn, want die hebben voldoende aan een bal,” zegt mijn voetbalvent.

Over kinderen dromen we vaak. Mijn man is er helemaal klaar voor. Ik ben op zoek naar de moeder in mijzelf.

Ik heb sterk de behoefte om andere vrouwen te vragen hoe zij de moeder in zichzelf hebben gevonden. Of mannen de vader in zichzelf. Tot op heden heb ik weinig anders gehoord dan: “Als je er klaar voor bent, dan voel je dat wel”. Maar ik vraag mij toch sterk af wat je dan precies voelt. Of voel ik het dan dus niet? Ik voel wel eens kriebels, maar niet continue. Ben ik dan nog maar een parttime moeder en moet ik doorgroeien tot fulltime moeder?

Vaak wordt er niet gepraat met anderen over een kinderwens, totdat je ook echt zwanger bent. Gek toch? Het is volgens mij de meest ingrijpende en bijzondere gebeurtenis die je leven volledig veranderd. Dan mag je toch best even wat tips en adviezen vragen en overdenkingen delen? Ik vind het onnodig om alleen te worstelen met mijn twijfels. Ik wil dit graag delen. Met mijn moeder en schoonmoeder, met een moeder die al jong heel bewust kinderen kreeg, een niet-moeder die een hele sterke moederwens heeft, een moeder die een beetje onverwachts moeder werd en nog vele andere moeders.

Misschien schrijf ik hier ooit een boek over. De eerste hoofdstukken liggen al klaar. Over mijn twijfels. Nu dus nog de reis en de ontdekking. Wat er anders is dan al die andere driehonderdachtenvijftig boeken over een kinderwens? Daarin staat alleen beschreven dat je een goede vent moet hebben (check), moet stoppen met anticonceptie (snap ik), zoveel als mogelijk moet doen om te zorgen dat je eitjes en zijn zaad in topconditie zijn (mislukt: mijn man is van mening dat zijn superzaad niet minder wordt van een tiental biertjes op zaterdag) en de zaken financieel op orde hebben (check). Dit zijn allemaal externe factoren. Als je al die zaken helemaal buiten beschouwing laat. En alleen diep in je hart kijkt. Ben jij dan klaar voor kinderen? Daar gaat mijn boek over.

Dus ja, ik schrijf zeker nog wel! Ik hoop ook hier weer regelmatig columns te plaatsen. En zonder druk te doen of te haasten, zodat mijn creativiteit niet wordt geblokkeerd, zal ik opschieten met het schrijven van mijn boek. Want mijn man begint steeds vaker en steeds serieuzer te vragen: “Dat boek van jou hè (lees: ontdekking van jouw moederschap), dat gaat toch geen drie jaren duren?”

Ik ben altijd een groot sportfanaat geweest. Met de meeste sporten kwam ik goed mee en ik bleef zelden tot het laatst over om gekozen te worden. Atletiek vond ik op de basisschool erg leuk. Sprintjes trekken, ver springen en estafette. Ook hoog springen ging mij goed af. Ik kan mijn persoonlijk record niet herinneren, maar wel dat ik wilde dat die lat steeds een stukje hoger werd gelegd. Als ik het niet haalde, lag ik verkreukeld op de mat met de lat in mijn rug. En hoewel dit een beetje pijn deed, vroeg ik de gymleraar om de lat nogmaals zo hoog te plaatsen…

Als tiener vroeg ik mijzelf ook steeds om de lat hoger te leggen. Om een goede vriendin te zijn voor vrienden en mijn vriendje. Een goede dochter voor mijn ouders. Om goede cijfers te halen. De beste te zijn met dansen. Toen ik vijf jaar geleden ging werken moest ik een goede werknemer zijn en hoewel ik net begon vond ik dat ik al meer kennis in huis moest hebben. Drie jaar geleden ging ik samenwonen. We kregen een prachtig paleisje. En ik zou dat paleisje goed onderhouden. Als Assepoester poetste ik elke week de vellen van mijn huid. En als er iemand langs kwam, moest alles blinken. Zelfs als we een feestje gaven en de volgende ochtend alles een chaos zou zijn, dan poetste en poetste ik.

Afgelopen zomer ben ik getrouwd. Om mijzelf voor te bereiden als een goede vrouw, las ik het boek ‘Toewijding’ van Elisabeth Gilbert (het vervolg op ‘Eten, bidden en beminnen’). Een ware eyeopener! “Uit een recent onderzoek onder jonge Amerikaans vrouwen bleek dat waarnaar vrouwen tegenwoordig – meer dan wat ook – in een echtgenoot op zoek zijn is dat hij hen ‘inspireert’, wat naar alle maatstaven geen geringe eis is. Ter vergelijking: jonge vrouwen van dezelfde leeftijd die in de jaren twintig van de vorige eeuw werden ondervraagd, kozen eerder een partner op basis van eigenschappen als ‘fatsoenlijkheid’ en ‘eerlijkheid’ of zijn vermogen een gezin te onderhouden. Dat is niet meer genoeg. Nu willen we geïnspireerd worden door onze partner! Iedere dag! Zet ‘em op schat!”

Ik realiseerde me dat mijn man niet verantwoordelijk is voor alle aspecten van mijn vreugde en geluk. En ik ook niet voor de zijne. Met zulke hoge verwachtingen aan mijzelf als echtgenote vroeg ik veel te veel. En dat gold ook voor de taakomschrijving die ik mijzelf oplegde als vriendin, dochter, sporter, werknemer, huisvrouw, gastvrouw…

Door de lat hoog te leggen, daag ik mijzelf uit. Ik probeer mij te ontwikkelen en meer te bereiken. En als dat lukt, dan ben ik daar apetrots op. Maar het kost ook heel veel energie. Daarom probeer ik liever te zijn voor mijzelf. Te accepteren hoe ik ben. Mezelf niet knock-out te slaan in een gevecht tegen mezelf. Niet constant het hoge geluk na te streven. Want wat is nou precies gelukkig zijn? En wanneer weet je dat je gelukkig bent? Nee. Gewoon tevreden zijn.

Een gulle glimlach in de spiegel. Een lang en warm bad. Een schouderklopje voor mijzelf… Ik probeer mijn keuzes en acties niet te laten bepalen door de vreugde of het geluk van anderen. Ze moeten namelijk voor mijn eigen vreugde en geluk zorgen. En doordat ik keuzes maak en acties onderneem vanuit liefde – weliswaar voor mijzelf – geloof ik dat ik daarmee niemand te kort doe. Ik sta zelfverzekerder, gelukkiger en krachtiger op mijn instabiele naaldhakken. En daardoor kan ik lief zijn voor anderen. Relaties verbeteren en verdiepen, mij open en kwetsbaar opstellen en dingen niet persoonlijk opnemen. Ik ben er van overtuigd dat liefde aan jezelf geven een voorwaarde is om liefde te kunnen geven aan en ontvangen van anderen. Natuurlijk moet dit niet omslaan in egoïsme. Al betekent dat in niet-morele zin gewoon ‘zorgen voor het eigen welzijn’. En als ik dan toch weer eens verkreukeld op een mat lig met een hoogspringlat in mijn rug, dan realiseer ik mij dat dit nou niet bepaald een goed voorbeeld is van zorgen voor mijn eigen welzijn.

Klik hier om Hotspots Magazine door te bladeren!

Op 26 maart 1986 sprong ik op de wereld. Nog voor de verloskundige bij ons thuis was hadden mijn moeder en ik – hoewel de meeste credits naar mijn moeder gaan – de bevalling al geregeld. Dat was de eerste en meteen de laatste keer dat ik ergens te vroeg was. Tegenwoordig kom ik stipt vijf minuten later op tijd en als het echt tegen zit een kwartier te laat. Ik heb dat te laat komen dan ook niet van mijn moeder meegekregen. Als het aan haar lag dan kwam ik – en mijn vader – nooit meer te laat.

Van mijn vader heb ik het talent om te organiseren en te plannen meegekregen. Ik kijk uit naar weekendjes weg, feestjes en hoe ons leven er over tien jaar uit zou zien. Ik geniet ervan om dit tot in de puntjes te regelen. Je zou zeggen dat timemanagement dan ook een sterke eigenschap van mij zou zijn. Maar dat is dus niet het geval.

Ik denk dat ik mijn prioriteiten niet altijd goed stel. Ik wil op tijd zijn bij een afspraak, maar er duikt altijd wel iets op dat ik even tussendoor kan doen, en dan nog iets…en nog iets… Even de was ophangen, snel een Zumbadansje oefenen, binnen twee minuutjes de vaatwasser uitruimen en kort een paar krabbels in mijn schrijfboekje pennen voordat de inspiratie is vervlogen. Ik wil zoveel! Als ik een gave zou hebben dan zou ik minstens vijf uur aan een dag toevoegen.

De meeste vrienden en familieleden zijn ondertussen van mij gewend dat ik te laat kom. Desalniettemin doe ik elke keer weer mijn best om wel op tijd te komen. Of ze hebben bedacht om mij om half acht te laten komen en zelf om kwart voor acht op te dagen. Zo zijn we er allebei op hetzelfde tijdstip.

Overigens zorgt te laat komen er toch ook wel eens voor dat je een heel warm welkom krijgt? Dat iemand zich er zo op verheugt dat je nu eindelijk eens op daagt? Of niet? Kijk vandaag eens om je heen naar alle mensen! Tijdens de wintermaanden november tot en met januari is het gemiddeld zo’n tien graden boven nul geweest. Het was meer herfst dan winter. Vandaag in februari – bijna winter af – is het zo’n zes graden onder nul en er ligt tien centimeter prachtige witte sneeuw. Mensen binden de schaatsen onder en kinderen worden voortgetrokken op de slee. En allemaal hebben ze een lach op hun gezicht. Ook elke sneeuwpop die gemaakt wordt, krijgt een wortel in de vorm van een grote glimlach opgeplakt.

Zonder gekheid. En om het hopelijk een beetje goed te kunnen maken met alle wachters. Mijn te laat komen heeft nooit iets te maken met een gebrek aan respect. Ik ga mijn uiterste best doen om op tijd te komen. Maar mijn moeder verwoorde het in haar speech tijdens onze huwelijksceremonie perfect. “Jullie komen altijd te laat. En dat ligt natuurlijk aan…” Op dat moment wees ik direct naar links, maar mijn man had zijn wijsvinger al op mij gericht. “Precies, altijd aan de ander,” vervolgde mijn moeder.

Net als heel Nederland heb ik de laatste seconden van 2011 afgeteld. We stonden op het museumplein in Amsterdam te dansen en te zingen. De laatste tien tellen schreeuwden we mee, het vuurwerk achter het podium ontplofde, knalde en schitterde. Ik zoende mijn man als eerste in 2012 en gaf mijn vrienden een dikke kus.

Vorig jaar was het ook zo’n groot feest in Amsterdam met leuke muziek, een goede sfeer en prachtig vuurwerk. Ik was samen met een paar aangeschoten vrienden. Ik was de bob. Nou dat was gezellig… Op de één of andere manier communiceer je dan opeens op een heel andere level. Een soort buitenlandse taal met rollende tongen en alles schijnt heel grappig te zijn. Nu ben ik niet zo’n held met drank. Na twee drankjes wil ik voornamelijk mijn bed in. Dit jaar hadden we het anders aangepakt en in de buurt een slaapplaats gevonden. Dan kon ik een drankje mee drinken, de grappige gesprekken volgen én als ik het toch niet vol hield vlakbij mijn bed in rollen.

Om een beetje in de stemming te komen voor oudejaarsnacht hebben we in onze logeerkamer eerst nog naar het NOS jaaroverzicht gekeken. Wat een ellende, zeg! Overstromingen in Australië, zware gevechten in Libë, lekkende kerncentrales in Fukushima, schuldencrisis in de VS, eurocrisis in Europa… De redacteur van het jaaroverzicht kon werkelijk geen goed nieuws bedenken. Het enige ‘leuke’ nieuws in het jaaroverzicht was het huwelijk tussen prins William en Kate. Maar zelfs daar wist de redacteur een negatieve twist aan te geven: “De bruid was mooi, al vonden de meesten het zusje van de bruid mooier…”

Het kan niet anders dan dat Youp vinger in de pap heeft gehad bij het maken van het jaaroverzicht. Na het jaaroverzicht zagen we een uitzending van collegetour met Youp van ‘t Hek. Hij gaf zijn levensmoto weer eens mee aan de studenten: “Leef je leven, zeur niet zo mensen, geniet!” Na al die doffe ellende in het jaaroverzicht kwam zijn motto natuurlijk geweldig over. Ik was dan ook benieuwd naar zijn oudejaarsconference, die ik net heb terugkeken.

Iemand had hem gevraagd om de oudejaarsconferne positief te eindigen. “Het nieuwe jaar komt er aan, leuk…” Maar dat vond hij lastig. Op oudejaarsavond dronk hij te veel, de volgende ochtend had ‘ie een kilo spijkers in zijn kop, dan zette hij de televisie aan en zou hij André Rieu zien en op teletekst las ‘ie de totale schade van het vuurwerk. Wat vingers, wat handen, wat hoofden… Volgens hem dus geen positief begin. De oplossing volgens Youp is een grote vuurwerkbom die het land voor tien seconde in wit licht zou zetten.

Waardoor iedereen weer gewoon en aardig zou doen. Er weer gewoon wordt gepraat, niet getwitterd. Er met voetbal gewoon tegen de bal wordt geschopt, in plaats van tegen de keeper. In de banken gewoon je geld wordt bewaard, zonder dat de directie met zakken geld weg loopt… Een grote vuurwerkbom. Geen doden of gewonden. Maar om alle mensen eens flink wakker te schudden…

2011 was voor mij een mooi jaar. Mijn man en ik trouwden en maakten een schitterende reis naar Indonesië. Aankomend jaar wordt ook heel bijzonder! Tot op heden hebben zich twee huwelijken en drie zwangerschappen gemeld. Zoveel liefde! Van die liefde én de liefde van mijn man, familie en vrienden ga ik komend jaar genieten. En elke dag zal ik hen mijn liefde geven. Wat dat betreft ben ik het eens met Youp zijn levensmotto: ”Geniet en leef!”

Maar schiet wel op want op 21-12-2012 stopt het… Althans, volgens de Maya’s en mijn schoonzus dan. Volgens mij bedoelen ze met ‘het’ de wereld. Dat hoop ik van harte niet! En als de Maya’s en mijn schoonzus het dan toch bij het juiste eind hebben, dan hoop ik dat ‘het’ stopt zoals Youp bedoelde… Met een knal en het witte licht van die vuurwerkbom…

Iedereen heel veel liefde toegewenst voor 2012! Geniet en leef gewóón!

De kerstboom is weer opgetuigd. Ik heb de stylingtips van SBS6 Shownieuws niet gevolgd. Het schijnt dat wit en hout helemaal hip is en om het de kijker makkelijk te maken, lieten ze constant op de achtergrond het logo van Rivièra de Maison zien. Dan wist ik gelijk waar ik die hippe spullen kon kopen… Nou, onze kerstboom is net als de vorige jaren zilver met oranje. Dit past misschien niet zo goed bij de trends maar wel prachtig in onze woonkamer. Of was het de bedoeling dat ik die dan ook direct maar zou aanpassen aan de trends van deze maand?

Nu de kerstboom weer staat, de kerstjingles je op de radio toezingen en buiten alles sfeervol – en soms veel te extreem – is verlicht, mag het van mij ook wel gaan sneeuwen! Vorig jaar hadden we het daar zo mee getroffen. Het hele land was onder een wit pak sneeuw betoverd. Het mooiste moment is dan ‘s ochtends vroeg. Mijn man en ik stonden op onze vrije dag extra vroeg op, kleedden ons dik aan en reden naar het bos. Om de eerste te zijn die voetstappen zou zetten in de verse sneeuw. Soms kwamen we een paar andere voetstappen tegen van vogeltjes of herten.

Dat gevoel is altijd bijzonder als het voor het eerst in het jaar sneeuwt. Ik word wakker en zie door de gordijnen heen dat het buiten lichter is dan normaal. De witte sneeuw belicht de hele wereld terwijl het toch donkere dagen zijn. Ik spring uit mijn bed en gluur door het raam. Yes, het sneeuwt!! Jaren terug logeerde mijn jeugdvriendinnetje bij mij. Toen we ‘s ochtends wakker werden, zagen we dat het had gesneeuwd. We trokken onze laarzen aan, renden in onze pyjama’s naar buiten en dansten in de sneeuw.

Natuurlijk brengt de sneeuw ook overlast met zich mee. Je komt later op school of op het werk, doordat de treinen langzamer rijden. En ook met de auto doe je het veel rustiger aan. Maar het geeft je wel alle tijd om onderweg de mooie sneeuwpoppen te bewonderen.

Gelukkig voor alle klaagmuurtjes in Nederland is de kans klein dat we dit jaar een witte kerst krijgen. Aan de andere kant… dat is de voorspelling. En twee maanden geleden voorspelden de weermannen nog dat het in november twintig graden onder nul zou worden. Daar raakte ik nou lichtelijk van in paniek. Ik ben een enorme koukleum en zou echt niet weten hoe ik mijzelf tegen zulke extreme kou moet beschermen.
Gelukkig voor mij is de temperatuur nog nauwelijks onder de nul gekomen. Dus ik heb mijn nieuwe borstrok voorlopig weer onderin de lade gelegd.

Ik hoop dat de weersvoorspellingen nu ook weer niet uitkomen en we mogen genieten van een witte kerst. Ik wens iedereen – ook degene die niet van sneeuw houden én ondanks dat sneeuw zorgt voor kou – een hele warme kerst toe!

Als ik ‘s ochtends in mijn auto stap naar het werk is het donker. En aan het einde van de middag als ik weer de auto uitstap – tussendoor heb ik dus gewerkt – dan is het weer donker. Gelukkig ben ik ambtenaar en die schijnen nog wel eens uit het raam naar buiten te kijken, dus ik zie nog wel een beetje daglicht. Maar de donkere tijd in mijn autootje bevalt mij wel. Ik zing namelijk altijd uit volle borst mee met de liedjes die uit de boxen galmen. Doordat de ramen met deze vrieskou dicht zitten, horen voorbijgangers
mij gelukkig niet ‘zingen’. En doordat het buiten donker is, zien ze niets van mijn optreden.

De auto is toch een soort slaapkamer. What happens achter de gesloten deuren, stays
achter de gesloten deuren. Voor anderen is het misschien meer een keuken of liever gezegd een kliko. Alle lege flesjes, lege snoeppapiertjes en soms zelfs etensresten worden naar de achterbank gegooid. Sommige vergeten alleen wel eens dat de auto toch een hele open slaapkamer is. Je kunt niet even de gordijnen dicht trekken. Althans, ik zou het niet aanraden. Dat vergeten sommige mensen vast als ze ongegeneerd in hun neus zitten te peuteren en een pulkje naar de achterbank schieten – toch die kliko…

Sommige mannen scheren zich in de auto. En sommige vrouwen maken zich op. Dat doen ze meestal wel in de file. Op zich logisch, je moet er niet aan denken om met 120 over de snelweg te knallen en je mascara op te brengen zonder je ogen uit te steken. Maar het zou verboden moeten worden! Want volgens mij is dat het niet eens. In de wet staat: ´Het is een ieder verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.´ Maar hoe beoordeelt de agent dat?
Dezelfde agent heeft het tegenwoordig in de file toch al druk genoeg met het uitschrijven van boetes voor ‘onnodig’ toeteren. Daar gaat het fileflirten…

Ik heb niet zo´n lange autoreis naar mijn werk. Ik sta niet in de file en kom met mijn maximale snelheid niet boven de 80. Ik hou het dan ook alleen maar bij zingen. En ik hou het zingen ook maar alleen in de auto…

Heerlijk om uit volle borst mee te blèren als ik een drukke dag op het werk heb gehad. Ik zoek één van mijn soulsisters Alicia Keys, Withney Houston of Beyoncé op in mijn cd-mapje. Ik ken de meeste songs onderhand wel uit mijn hoofd. Of ik verzin er gewoon op los. Ik draai de volumeknop goed open. De akoestiek in mijn autootje is geweldig. Ik voel elk woord, kijk ernstig of juist met een verliefde lach op mijn gezicht. Ik tik het ritme met mijn hand op de versnellingspook en swing met mijn hele lijf mee.

Ik weet zeker dat de jury van The Voice zich onmiddellijk zou willen omdraaien als zij bij mij op de achterbank zaten. Of uit het raam zou willen springen…