“Snoep of je leven!” schreeuwt een groepje verklede kinderen. Een wit geschminkte mummie, een meisje met een heksenhoed op en een jongetje dat volgens mij net uit bed is gestapt. Deze laatste houdt een grote plastic zak wijd open onder mijn neus. Verstard blijf ik staan in de deuropening. De kinderogen kijken mij verwachtingsvol aan. Achter mij komt mijn man aanlopen met wat snoepjes en chocolaatjes en gooit een hand vol zoet in de zak. Ze brabbelen iets dat klinkt als ‘bedankt’ en weg zijn ze.
Nog geen twee weken later sta ik weer oog in oog met een groepje kinderen voor mijn deur. Versierde lampionnen en piepende kinderstemmetjes die iets zingen over Maarten en een koe met staarten. Dit komt mij bekender voor. De grote plastic zak wordt weer wijd open gehouden onder mijn neus.
Wat een zoete ‘tradities’ afgelopen maand. Tradities zijn gebruiken of gewoontes die onze ouders en grootouders ons hebben doorgegeven. Eerlijk gezegd, geloof ik niet dat Halloween daar onder valt. Mijn opa en oma ruilden hun kledij echt niet in voor een groot wit kleed met twee gaten erin en een uitgeholde pompoen met een kaarsje. Om vervolgens bij mensen aan de deur snoep te vragen of hen anders iets naars aan te doen.
Enfin, zo zijn er meer ‘tradities’ waarvan ik mij afvraag of dit niet wordt aangemoedigd door de commercie om er een traditie van te maken. Waar ik op de middelbare school nog een roos mocht kopen voor mijn stille liefde op Valentijnsdag, word ik nu door de winkeletalages en folders verleid een geurtje, een nieuwe boxershort en het liefst ook nog een nieuw horloge te kopen voor mijn man.
Ik ben benieuwd in welk jaar de kalkoenen in de supermarkt niet meer zijn aan te slepen vanwege Thanksgiving. En we met z’n allen naar de moskee gaan en zoetigheid eten met het Suikerfeest. Op dat laatste hoopte ‘de grote winkelketen van de rookworst’ een paar jaar geleden al. Maar door tegenvallende verkoop besloot zij dit jaar geen Turks fruit, dadels en servetten met Arabische motieven meer te verkopen aan het einde van de ramadan. Hoe zou het komen dat de commercie er niet in slaagt om ons deze traditie te laten adopteren? Door de periode van vasten voor het feest? Of simpelweg, omdat het niet Amerikaans genoeg is?
Overigens nemen de Amerikanen ook wel eens een traditie van ons kikkerlandje over. In de negentiende eeuw transformeerden zij onze Sinterklaas tot Santa Claus. De Kerstman heeft zijn bekendheid vooral te danken aan – was het nou traditie of commercie? – Coca Cola. Je kent die reclame van die grote truck en het gezellige dikkerdje met veel cadeaus vast wel.
Ikzelf ben behoorlijk traditiegetrouw. Althans, als het gaat om de tradities die ik van mijn ouders en grootouders heb geleerd. Het kerstfeest draait voor mij om een nieuw begin en samenzijn. We hangen lichtjes in een kerstboom met echte naalden, bakken vlees, champignons en paprika op de gourmetplaat en spelen bordspelletjes. En op pakjesavond gaat de houtkachel aan en drinken we warme chocolademelk met te veel rum en een dot slagroom. En vast – traditiegetrouw – leest er iemand “Sinterklaas zat te denken…” of een ander beroerd gedicht voor.
Vorig jaar wenste ik op Nieuwjaarsdag iedereen een gewóón 2012 toe. Niet meer tweeten, maar gewoon praten. Niet meer tegen de keeper schoppen, maar gewoon tegen de voetbal (keeper Esteban tijdens wedstrijd Ajax – AZ ). Geen bankdirectie meer die met zakken geld weg loopt, maar gewoon een bank waar je geld wordt bewaard.
Voor het aankomend jaar wens ik dat ook iedereen toe. Alleen vergat ik vorig jaar de essentie. Namelijk, zorgen dat het gewoon niet gewoontjes wordt. Dat we het niet voor normaal aannemen. En dat geldt eigenlijk voor alles. Ook voor de tradities die we komende maand vieren. Laat het niet opsmukken door commercie. Sta bewust stil bij de waarde van de tradities. En geniet daarvan!
Ik wens iedereen een fijne traditionele decembermaand toe en een gewoon heel bijzonder 2013!
!
..
